❷ Stare tory❷ Old tracks

Mam takie wspomnienie z dzieicństwa, znajdujemy z kolegami stare opuszczone tory,
stoimy u początku drogi, a może u jej końca, jest to obojętne. Przed nami groźny świat,
przed nami miasto, jakiego nie znamy, mroczne odnogi, kominy, rozwarty horyzont. Trawa w
podkładach, dmuchawce. Saturn, twardy bóg, nasiona na wietrze, pył w ustach. Idziemy po
szynach, łapiąc balans z łatwością, jakiej sobie teraz zazdroszczę. Musimy zdążyć przed
zachodem słońca. Tak bardzo pragnęłam przygody.

Wtedy, jak i teraz.

Musimy zdążyć.

Mijamy nieżywe fabryki, hale produkcji mętnych płynów, pobite szkło, objedzone krzaki.
Kolce i pończochy, oka w rosole, statki na niebie, składy i rozkłady, zepsute zegary.
Powietrze gęstnieje, wszechświat się poszerza, horyzont stoi w miejscu uparcie. Szyny się
unoszą, jesteśmy coraz wyżej. Trawy rzedną, nikną, kamienie świeże jakby wczoraj usypane.
Pachną ryzykiem realnym, nieuchronnością, nadaremnością. Ten zapach będzie do mnie
wracał co sierpień. Kanikuła.

W którym miejscu opuszczone tory zmieniły się w nowe, sprawne, prawdziwe, całkiem
skutecznie wiodące wagony pełne węgla, litery alfabetu, liczby całkowite. Przecież musiał
być to konkretny punkt, który wszyscy przeoczyliśmy. Przełącznik, wajcha, rozstaje, koniec i
początek.

Tam dalej nic już nie ma. Tylko nowe i nowe. Nić rozpleciona w sieć. Tam dalej już nie było
nam czego szukać.