❸ Mam 37 lat❸ I'm 37

Mam 37 lat i wciąż nie wiem, kim chcę zostać, gdy dorosnę. Uczę się żyć we mgle. Uczę się
być swoim własnym nauczycielem, który zadaje pytania bez klucza. Uczę się, że jest wiele
kluczy do jednego zamka. Że jest wiele drzwi otwartych. Że jest wiele drzwi zamkniętych,
lecz nieobleczonych w ściany. Mam 37 lat i wciąż nie wiem, co to znaczy dorosnąć, ani czy
w ogóle mnie te rejestry rzeczywistości interesują.

Mam 37 lat i wciąż jestem dobra we wszystkim, czyli w niczym. Nie wybrałam, ale
codziennie wybieram. Nie mogę spać, bo coś mi umyka bezpowrotnie, a ja nie znam kształtu
tej rzeczy ani jej imienia, i nie wiem, jak zawołać. A gdy zasypiam, śnią mi się odpowiedzi,
które pękają wraz z budzikiem w gwiezdny pył nad moją głową. I czuję go na sobie, i
osypuję na kark i ramiona, i to jest dobre uczucie, lecz nic nie rozumiem, nie wiem. Przestaję
pytać przed snem, moje sny są dzikie, nie dają się obłaskawić, więc godzę się chadzać ich
drogami, i tak innych nie mam, więc równie dobrze.

Mam 37 lat i wciąż nie wiem, kim chcę zostać, gdy dorosnę. Plączę się po życiu, nitka
Ariadny za mną, na niej tysiąc supłów, każdy inny, osobny, w siebie wtulony, żal
rozwiązywać te wszystkie zagadki, żal im odbierać powody istnienia, tylko po to, by uczynić
z nich własne. Plączę się po życiu, dotykam tych supłów delikatnie, muskam opuszkami
palców u rąk i stóp, owijam się, sama jestem supłem i mogę tak sobie być i być, aż do ataku
paniki. Kiedy błagam mężczyznę z nożem, by mnie uwolnił, i sama nie wiem, o co proszę.

Czy w ogóle chcę o coś prosić. Coś wiedzieć, cokolwiek, o sobie, o tobie, o nim. Mam 37 lat,
jestem mgłą, w którą spowiłam się, przychodząc na ten piękny świat.