Os Przyjazn 1

❶ Nowy Pusty Dokument❶ New Blank Document

Piszę ten akapit w miejscu, gdzie przed kilkoma sekundami było coś zupełnie innego.

Rozpoczęcie od nowa, przywrócenie pracy do stanu czystej kartki, odbyło się bezwysiłkowo i
nie pozostawiło żadnych śladów. Za to lubię pracę w edytorze - za ten brak śladów po
błędach, po moich nieudolnościach, po moim wstydzie. Na papierze to nie przejdzie, materia
zawsze pamięta.

Zastanawiam się, czy jestem z ducha, czy z materii.

Bo chyba - chyba - nie pamiętam albo pamiętam źle tak ogromną część swojego życia.
Lubiłam mówić o sobie, że jestem człowiekiem bez historii, każdego dnia jakbym rodziła się na
nowo, jakby co noc ktoś odcinał mi u nasady szyi nić mijającego dnia. Moja niepamięć chroniła
mnie przede mną wczorajszą, dawała nadzieję. Nowy pusty dokument. Przecież wszystko
może się zdarzyć, gdy skutek nie jest splątany z przyczyną.

A jednak rytm życia nieodwołalnie wybijał. Znowu. I znowu. I znowu. To samo. Nożyczki się
przytępiły i wlekłam za sobą poszarpane sznurki jak strzępy larw. Nie mogłam, nie mogę się
tego pozbyć. Mam nawracające, coraz silniejsze bóle szyi. Nie mogę pisać. Mam chęć to
wszystko skasować i zacząć od nowa.

Nowy pusty dokument. Wszystko się może zdarzyć. Będę znów czystym potencjałem, jak
elektron.

Nie mam, nie mamy pojęcia, czym jest elektron. Mamy tylko rysopis. Powtarzalny rytm, to
wszystko.

Jeżeli jestem z materii, to przecież mam te ślady gdzieś odciśnięte, coś we mnie pamięta,
pamięta wszystko, być może całą historię wszechświata mam zapisaną w dna, albo w
szlakach i komórkach, których nazwy wiecznie mylę, nie znam, nie pamiętam, choćbym
czytała o tym setki razy, to zawsze na nowo. Jestem pyłem i wiatrem, który nawiewa go w
oczy, wciska pomiędzy kamienie, kruszy i utwardza struktury. Przesiewam ten pył poprzez
palce i czuję spokój. Osypuję się w czasie i słucham dźwięku nadciągającej fali. To czasem
trwa bardzo długo, całą wieczność. I kolejną, kolejną. Czasem mam w sobie ten spokój.
Innego dnia znjaduję na strychu wór starych zabawek. Latami sądziłam, że nie należały do
mnie, że nie miałam takich klocków ani takiego samolotu. I dopiero dźwięk silniczka uruchomił
lawinę. Nie pamiętam, ale czuję, że mam wspomnienia, historię, że te wszystkie zabawki, tak
brudne, że biorę je do rąk w rękawicach, w roboczym stroju, w masce - że one należały do
mnie, nie do mojej matki, ani chłopca, któremu zdarzyło się mieszkać pod tym samym
dachem.

Gdybym wiedziała to wcześniej, może nie wyrzuciłabym ich do plastikowego worka, z
dziesiątkami kilogramów spopielałych szmat i zeszytów do arytmetyki, religii i przyrody.
Mogłabym zrobić serię fotografii. Mogłabym zobaczyć swoje życie innymi oczami. Stałabym
się osobą kompletną, człowiekiem z historią, taką historią, jaką podpatruję w sztuce, jakiej
zazdroszczę, jaka rozpala wyobraźnię i zasila.

Ten worek gdzieś tam leży pod murem, mógł już rozmoknąć i raczej trudno go będzie znaleźć.
Nie wiem, czy chce mi się podejmować aż taki wysiłek dla niepewnego celu. Teraz zaczynam
wątpić, czy te wspomnienia są warte ratowania.

Myślę o ogniskach, w których paliliśmy to, czego nie można było wyrzucić. Spędziliśmy przy
tym ogniu bardzo wiele godzin, a ja, wpatrując się w płomienie, z umysłem rozsypanym,
rozwieszonym jak miliardy cząstek w powietrzu, czułam, jakbym uczyła się więcej niż
kiedykolwiek, jakbym wchłaniała ducha przez osmozę, bez żalu pozwalając odejść temu, co
mnie dotychczas budowało.

Ale ten żal wraca, wraca. Nagle nie chcę być z pyłu, nagle się boję nieuchronności, nagle się
boję, w co się przemieniam i wiem, że po każdej przemianie jestem już nową istotą. Wlekę za
sobą puste odwłoki po tym, czym byłam.

Kruszeją, osypują się, Dotyk pyłu w palcach jest przyjemny, jak subtelna pieszczota.

Chyba chciałabym coś po sobie pozostawić. Chyba chciałabym, by ktoś pamiętał.